No nieźle, jest to póki co najlepiej prowadzony przeze mnie blog ;) Zazwyczaj kończyło się na dwóch wpisach, hehe. Nie no, a tak na poważnie to mam się źle. Jakoś dzisiaj mimo wielu czynników, które zazwyczaj poprawiają mi humor czułam się źle. Miałam ochotę odciąć się od ludzi i zawinąć się w koc. Teoretycznie mogłabym tak zrobić, ale staram się zachować pozory, że wszystko jest ok. Nie chcę, aby ktoś się mną martwił. Chcę tylko spokoju. Z doświadczenia wiem, że gdy inni są świadomi tego, co się dzieje w mojej głowie nie dają mi żyć, tylko męczą pytaniami co u  mnie słychać i czy jakoś się trzymam. A ja lubię ciszę, lubię być sama, bez problemów, które trzymają się mnie jak rzep psiego ogona. Każdy wie, jaka jestem, a mimo to ciągle coś ode mnie chcą, wymagają rzeczy, które dla mnie są nierealne do zrobienia a dla innych są codziennością. Podam taki przykład. Przyjaciółka chce, żebym z nią wyszła na miasto. Generalnie nie mam nic przeciwko, ale gdy się dowiaduję, że ma z nami iść jej koleżanka odechciewa mi się. Wtedy czuję się jak piąte koło u wozu. I nie jest to zazdrość, że ta druga osoba odbierze mi przyjaciółkę. Nie... Ja się po prostu boję innych ludzi. Inna sytuacja. Stoję na przystanku i nagle podchodzi do mnie koleś i mówi, że mu się podobam. Każda normalna dziewczyna by oszalała ze szczęścia, tym bardziej, że był on całkiem niezły, a ja w tej sytuacji poczułam się dziwnie. Czułam w sobie jakiś niepokój, lęk. I to nie przed tym chłopakiem, nie przed tym, że zrobię z siebie idiotkę, tylko przed samym kontaktem z jakimś człowiekiem. I to nie jest jakaś nowa sytuacja. Nawet jak byłam jeszcze z poprzednim chłopakiem też nie umiałam się przełamać i okazać mu trochę miłości. Taki jakby lęk przed bliskością. Jest to dosyć uciążliwe...Czasem czuję się jakby cały świat myślał, że jestem zimną suką. A ja na prawdę potrzebuję bliskości jednocześnie bojąc się jej...